Plattküer Friedagg – Ji müeggt et glaiwen off nich – mi häbbt se froggt, off ick miene Biliäwnisse ut’n Supermarkt, wat ick giestern all vertellt häww, off ick de auk äs in usse Dettske Platt fassen konn. – Ick will’t äs versööken:
Eenmaol in de Wiäke geiht dat inkaupen, dao wett nen grauten Sieddel ferrig maakt, alls upschriewen, wat man so brück. Et duere so’n Tiedken in de Schlange, dann was ick dran an de Wursttheke, Uppschnitt, 100 Gramm von de Wuorst in den Uutlage. Is schwaor dat punktgenau hentokriegen. „Draff dat etwas miähr sien?“ „Jau, men to, ick mott et ja sölwes iäten – is also füör’n gueden Zweck.“
Dann gong et wieder to de Theke wo dat ganze Fleeschk lagg. Ick häww wieer bestellt un wieer kam de Fraoge „Draff dat etwas miähr sien?“ un daobie häff de mi so nett ankieken, dao konn ick nich nee säggen.
Diärde Theke – ji ahnt sicker all wat – Käse, bestellt, affwuogen „Draff dat etwas miähr sien?“ – mi bleew ja nicks anners üöwer äs jau to säggen.
Dann gong’t to de Kasse, de häbbt utriäket wat to betallen was, ick häbb iöhr mienen gröttsken Schien well ick in’n Giäldbühl harr, giewen un kreeg noch Wesselgiäld haruut: „Et draff ruhig etwas miähr sien!“ Hm… ick harr mi jüst an wüent, viellicht is de an de Kasse ja noch nich so lange dao un weet dat noch nich…





Danke für Ihre Nachricht. Wir werden diese schnellst möglich bearbeiten.